Od bardzo dawna nie widziałam żadnego zachodniego filmu. Jednak parę dni temu opuściłam na chwilę Indie aby zobaczyć co dzieje się w Hollywood. I trafiłam do raju. Chociaż jeśli chodzi o historie przedstawioną w tym filmie słowo „raj” niespecjalnie pasuje

Na samym początku się trochę obawiałam tego dzieła. Powód – osoba reżysera Darren Lynn Bousman. Po nieudanych częściach Saw (II,III i IV) za które jest on byłam przekonana, że czeka mnie kolejny gniot pseudo horror. Pewna duszyczka namówiła mnie na seans, więc zasiadłam sobie wygodnie w fotelu i włączyłam film. Po pierwszych minutach już byłam do niego przekonana. Stało się to za sprawą pewnego pana: Anthony Head – którego już od czasów swojego liceum wielbię.

Dla niewtajemniczonych – leciał w polskiej telewizji parę lat temu taki serial jak Buffy – Postrach Wampirów. Puszczali go gdy byłam w pierwszej klasie liceum. Tak jak wszystkie oglądające koleżanki jęczały do Angelusa lub Xandera tak ja zawsze byłam inna. Moim idolem powyższego serialu był Giles – bibliotekarz. Właśnie rolę Giles’a odgrywał Anthony Head. Wtedy to właśnie poznałam tego pana i się nim zainteresowałam. I nim i jego muzyką. Ostatnio coś o nim ucichło a ja podziwiałam indyjskie produkcje.

Wracając do tematu, jak sam tytuł wskazuję film jest musicalem. Jeśli moje źródło informacji podaje prawdziwe wiadomości to pomysł na musical powstał w 1992 roku i był wystawiany w teatrze. Doczekał się ekranizacji dopiero w 2008 roku.

Historia: Rzecz dzieje się w niedalekiej przyszłości a dokładniej w 2057 roku. Świat wygląda bardzo nieciekawie. W 2030 roku na Ziemi pojawił się wirus atakujący organy wewnętrzne i powodujący ich dysfunkcje. Jedynym lekarstwem na tą chorobę jest przeszczep. Jednak szybko okazało się, że brakuje organów do przeszczepu, wtedy powstała organizacja GenCo. Która zajmuję się przeszczepianiem syntetycznych organów, oczywiście za niemałą opłatą. Zainteresowani podpisują umowę z GenCo. w której napisane jest, że należy uregulować płatności w ciągu 3 miesięcy. Po tym czasie wysyłany jest Repo Man zajmujący się odzyskiwaniem organów, kończy się to nieprzyjemną śmiercią dłużnika.

Przeszczepy bardzo szybko stały się nie tyle co koniecznością, ale modą.  GenCo. opracował nowy lek przeciwbólowy tak zwany Zydrate. Lek ten jest silnie uzależniający i pozyskiwany od zmarłych. Tym samym powstał nowy narkotyk, sprzedawany na ulicach przez Hieny Cmentarne. Szybko rośnie także liczba uzależnionych od operacji. 

Główną bohaterką jest Shilo Wallace 17 latka chora na rzadką chorobę krwi. Jej ojciec lekarz – Nathan Wallace – trzyma ją zamkniętą w sypialni nie pozwalając kontaktować się z światem zewnętrznym, do czasu aż nie opracuję leku na jej chorobę. Dziewczyna jednak wymyka się wieczorami z domu na cmentarz. Gdzie spędza czas przy grobie swojej matki, która zmarła przy porodzie. Tam przypadkowo zostaje wzięta z Hienę Cmentarną i zostaje zauważona przez Rotti Largo, właściciela GenCo. Który kiedyś był związany z matką dziewczyny, ale ta wybrała Nathana. W jego głowie rodzi się plan w stosunku do Shilo.

Ogromnym atutem filmu jest muzyka. Chyle czoło przed twórcami muzyki do tego filmu. Piosenki i ich wykonanie powala na kolana. Anthony Head pokazał co potrafi zrobić ze swoim głosem, a może dużo. Jego talentu muzycznego tutaj nie da się podważyć. Jest to jedno z najsilniejszych ogniw filmu. Następną osobą, na którą w sprawach muzycznych zwróciłam uwagę to Alexa Vega. Młoda aktorka i piosenkarka. Zaskoczyła mnie i to nie mało. Takie młode i drobne dziewczę a posiada taki głos. Wielkie brawa dla niej. Następny w kolejności do oklasków jest Terrance Zdunich człowiek odpowiedzialny za całe dzieło – to on napisał scenariusz i piosenki.

Filmu nie polecam osobą o słabych żołądkach. Są tutaj serwowane dość drastyczne obrazy, takie jak na przykład wycinanie serca. Film nie jest typowym horrorem. Nie bałam się ani przez sekundę a nawet powiem więcej kibicowałam Repo Man’owi.

Trailer:

Po obejrzeniu paru filmów Shahida Kapur’a (Ishq-Vishk, Fida, Fool’N’Final) zaszufladkowałam go jako marnego aktora. Dopiero Jab We Met, gdzie był niesamowity (jak ja kocham jego minę a’la zbity pies) otworzył mi oczy. Po seansie zrozumiałam, że facet się cały czas rozwija i jeszcze kilka filmów i już nie będzie się do czego przyczepić jeśli chodzi o jego kunszt.

Włożyłam płytkę do odtwarzacza i moim oczom ukazała się przesłodziutka historia miłosna. Było tak słodko, że aż czułam jak miód wylewa się z ekranu. Jednak reżyser pilnował równowagi aby nie przesadzić, aby widza nie zemdliło. Ilekroć robiło się za słodko pojawiała się zła ciocia i już było znowu tak akurat :D

 

Może napiszę coś o historii: Poonam (Amrita Rao) jest sierotą, po śmierci swoich rodziców wychowywał ją wujek Krishna (Alok Nath). Człowiek dobry i ciepły nie szczędzący komplementów. Traktował zawsze Poonam jak własną córkę i nigdy nie pozwolił jej odczuć, że to nie jej dom. W odróżnieniu od cioci Ramy (Seema Biswas), która szczerze nienawidziła Poonam, ze względu na jej urodę (Poonam była dużo ładniejsza od rodzonej córki Rami i Krishny - Choti). Pomimo różnicy w urodzie, dziewczynki były od najmłodszych lat przyjaciółkami i traktowały się nawzajem jak rodzone siostry.

Niestety jak to w filmach bywa, szczęście nie może trwać długo.

Historia banalna, pomimo że przez ¾ filmu jest statyczna, to ja ani chwili się nie nudziłam. Pokochałam bohaterów od samego początku. I kibicowałam im. Byłam jednak świadoma, że musi się wydarzyć coś złego, w końcu nie może być od początku do końca cacy - chociaż w tym wypadku to by mi nie przeszkadzało. Liczyłam, że scenarzyści będą łaskawi dla Prema i Poonam

Shahid Kapur w roli spokojnego romantycznego chłopca był nieziemski. To są role dla niego. Nie pasuje mi do wizji bohatera – macho. Wygląda jak zagubiony chłopiec o romantycznym usposobieniu i właśnie w takich rolach się odnajduje. Jedno złe słowo mogę o nim powiedzieć w tym filmie – szepty. Ilekroć był sam na sam z Poonam zamiast z nią rozmawiać to szeptał do niej. Nie wiem jaki to miało cel, ale po pewnym czasie zaczynało mnie drażnić. Wielkie ogromne TAK dla Shahida w tym filmie

Amrita Rao w roli Poonam… no i problem, nie bardzo wiem co mogę o niej napisał. Reprezentowała typową indyjską narzeczoną. Zawsze spoglądała w dół nie podnosząć wzroku na swojego wybranka. Nie uważała, że ma prawo o cokolwiek się pytać swojego wybranka. To była taka koza ciągnięta na rzeź przez pół filmu. Później dzięki Wam bogowie południa troszkę się wyrobiła. Zagrała całkiem nieźle.

Film jest obrazem propagującym posiadanie córek. W sumie to jest właśnie idea tego dzieła. Aby pokazać, że posiadanie dzieci płci żeńskiej jest przyjemnością, a nie karą.

Moim zdaniem ten film zalicza się do kategorii Must See.

Pracownik banku Vijay Singh Rajput (Amitabh Bachchan), który odpowiedzialny jest za ochronę zostaje zwolniony, ze względu na swoją chorobę psychiczną – jest człowiekiem aż nadto wybuchowym, nadpobudliwym. Gdy przyuważa, że jeden z jego pracowników podkrada pieniądze zamiast wziąć go na stronę i zwolnić to wpada w szał. Bije pracownika, zrzuca go ze schodów i jak już biedakowi udaje się uciec z banku to Vijay go goni i bije na ulicy. Ten incydent sprawił, że pan Rajput traci pracę. Ma jednak szatański plan. Chcę pokazać, że bez niego ten bank jest niczym. A co najlepiej zrobić jak się jest byłym pracownikiem takiej instytucji. Oczywiście okraść go. Jednak plan jest dość misterny. Vijay chcę udowodnić, że bez niego bank może okraść każdy toteż pragnie wynająć do tej roboty trzech mężczyzn. Wszystko jasne… gdyby nie jeden fakt. Ci trzej mężczyźni są niewidomi – a jakże :P

Arjun (Arjun Rampal) stracił wzrok będąc dzieckiem… a był dzieckiem kochającym sport a zwłaszcza piłkę nożną. Teraz jest dorosłym mężczyzną, który nie ma nic. Pragnie odzyskać wzrok, zobaczyć jak teraz wygląda świat.

Ilias (Paresh Rawal) muzułmanin, jako dziecko został pozbawiony wzroku. Zarabia na życie żebrząc. Nie zależy mu na życiu ani na niczym innym, lubi przygody. Gdy coś się wokół niego dzieję a świat przestaje być monotonny. Ma gołębie serce.

 No i ostatni ale najciekawszy przypadek. Vishwas (Akshay Kumar) stracił wzrok parę lat wcześniej w wypadku. Był szczęśliwie zakochany, planował ślub a nawet na niego jechał. Jednak w drodze zdarzył się wypadek w którym stracił wzrok a zyskał jak to sam mówi coś bardzo cennego – szósty zmysł.

Wszystko fajnie… ale plan Vijaya mówi, że to sami niewidomi mają obrabować bank, toteż on nie powinien się w to mieszać. Tak więc wynajmuję instruktorkę. Kobietę pracującą z niewidomymi i użyje tego słowa ale muszę bo z niczym innym to mi się nie kojarzy – kobietę która tresuję niewidomych – Nehe (Sushmita Sen).

Od samego początku w tej historii fascynowało mnie i intrygowało w jaki sposób trzech niewidomych mężczyzna może okraść bank. Ile pracy należy włożyć aby ich wszystkiego nauczyć. Ale zanim zacnie się ich uczyć należy ich przekonać. To jednak nie jest takie prostę. Każdy z nich ma jakieś poczucie wartości, potrafi rozróżniać dobro od zła. Może pan Vijay o tym zapomniał? Utrata wzroku nie oznacza utraty sumienia.

Osobiście jestem zafascynowana tym filmem. Gra aktorska jest na wysokim poziomie, nawet Arjun Rampal, który normalnie działał mi na nerwy pokazał, że grać potrafi. Wiem, że ciężko zagrać osobę niewidomą toteż nie wymagam od aktorów żadnych cudów – jednak moim zdaniem podołali temu zadaniu. Nie czarujmy się Vikramowi w Kaasi do pięt nie dorastają ale to północ a nie południe :P

Postać Vishwasa była intrygująca, niezwykła jakby magiczna i tajemnicza. Mężczyzna o szóstym zmyśle. Liczyłam na to, że jego historia zostanie w większym stopniu rozbudowana, jednak dostałam minimum. Zaledwie jedną piosenkę z przeszłości i może z dwa zdania. Jednak i tak intrygował. Akshayowi udała się ta rola, oglądając ten film miałam wrażenie że sam aktor polubił Vishwasa.

Paresh Rawal od dawna jest w moim odczuciu królem komedii. Uwielbiam go, zawsze potrafi doprowadzić mnie do łez - ze śmiechu. Jednak w tym filmie nie było mi do śmiechu. Postać Ilasa najbardziej dotknięta przez życie. Najwięcej bólu i cierpienia przeżył a mimo to jest najszczęśliwszą osobą z całej piątki. Zawsze zadowolony, Bierzę co życie mu daję i nie oczekuję niczego innego, ani nic więcej. Nad tą postacią uroniłam niejedną łzę.

Amitabh Bachchan – no i tutaj jest pies pogrzebany. Denerwował, drażnił wkurzał na każdym kroku. Nie umiem określić gry aktorskiej. Jego bohater był strasznie bezpłciowy. Ni to Bad Guy ni good Guy. Ni psychol ni sadysta ni normalny człowiek. Ilekroć już chciałam coś o nim powiedzieć robił coś odmiennego.

Reasumując - polecam ten film każdemu, kto ma tylko wolne 3 godziny i nie wie co z tym czasem zrobić. Warto zobaczyć o dzieło :) 

No i przepadłam - znowu. Ten film jest tak cudowny, tak piękny.

Nie chciałam dzisiaj nic oglądać. Stwierdziłam, że zerknę co to zaś... żeby ułożyć sobie plan na najbliższy tydzień :P Tak, wmawiam sobie :P Ale komu chciałoby się w niedzielę uczyć "Paliw biomasowych" na poniedziałkowy ezamin. Tak więc załączyłam sobie Namastey London. I co widzę. Akshaya!! to film już mi się zaczyna podobać. Uwierzycie czy nie, ale nie wiedziałam kto gra w tym filmie.

Trochę o historii. Jazz (Katrina Kaif) jest Induską urodzoną w Anglii. Toteż uważa, że jest bardziej angielska niż Indyjska. Skończyła angielską szkołę, ma brytyjskich znajomych (oprócz dwóch przyjaciół) i brytyjskiego chłopaka (3 krotnego rozwodnika) Ojciec dziewczyny (Rishi Kapoor) jest przerażony tym co dzieję się z córką. Najchętniej widziałby ją u boku porządnego Indyjskiegi chłopca. Tak więc wpada na szatański plan. Postanawia zabrać córkę i żonę na wycieczkę po Indiach i tam wydać ją za mąż. 

Historia może wydać się banalna i na początku taka jest, Jednak szybko komplikują się losy bohaterów. Ogromnym plusem tego filmu jest gra aktorska Katriny, Rishi'ego i Akshaya. Są niesamowici, przed tym filmem Katrina nie potrafiła mnie do siebie przekonać. Tutaj zdecydowanie była niesamowita.

Uwielbiam Himesha, po Karzzz stałam się fanką jego twórczości - tej muzycznej oczywiście, niech jednak posłucha mnie i nie próbuje swoich sił w aktorstwie... W Namastey London to on odpowiada za oprawę muzyczną. No i.. kocham jego głos. Jest niesamowity, ale jakoś do Akshaya mi nie pasuje. Tak więc fonia bez wizji - jak najbardziej TAK

Wreszcie po tym filmie wiem skąd to pochhodzi :

 Toż to Rafta Rafta:

 Polecam... polecam i jeszcze raz polecam

PS. Jak Akshay cudnie wygląda w różowym - rozmarzyłam się

Trafiło mi się na ten film. Powiem szczerze, załączyłam go ze względu na Saifa. Zaintrygował mnie ten aktor i bardzo chcę zobaczeć jak sobie radzi na ekranie.

Dzięki temu trafiłam na wyjątkowy film. Iście baśniowa opowieść, o miłości, aniołach i magii. Historia banalna.

Bardzo bogaty biznesman Ranbeer (Saif Ali Khan) nie miał nigdy prawdziwego dzieciństwa. Jego mama zmarła bardzo wcześnie a on sam trafił do domu dziecka. Nie umiał się znaleźć wśród innych dzieci, więc zamknął się w sobie. Nigdy nie robił tego co inni, aby nie musieć się z dziećmy bawić ukrywał się za książkami i się uczył. Nie umiał ani się bawić, ani z niczego cieszyć. Po latach stworzył dobrze prosperującą firmę, ale czy był szczęśliwy? sam tego nie wiedział

Pewnego dnia, po imprezie biznesowej wracał do domu i spowodował wypadek, w którym zginęło małżeństwo -  rodzice trojga dzieci. Po rozprawie sądowej, która w sumie trwała prawie rok sędzia wydał wyrok. Ranbeer ma zapewnić dzieciom byt i szczęścia albo 25 lat więzienia.

Jednak Bóg (Rishi Kapoor) ma też pewien plan. Pragnie pomóc i dzieciom i Rabeerowi więc zsyła na ziemię anioła - Geetę (Rani Mukherjee), aby pomogła mu się zbliżyć do dzieci.

Jak człowiek, który nigdy tak naprawdę nie był dzieckiem poradzi sobie z trójką dzieci, czy je pokocha? Jak dzieci będą traktować mężczyzne, z którym muszą mieszkać wiedząc, że to on zabrał im rodzinę i szczęście? Czy uda im się stworzyć rodzinę? 

No i przyszedł czas na zmiany. Jak prawdziwa kobieta, potrzebuje ich od czasu do czasu. Zazwyczaj kończy się na zmianie fryzury... Tym razem nastały zmiany na blogu.

Otóż, przerobiłam nieco jego imidż. Teraz mojego bloga będą bronić (Vikram poza kolejnością, ale już męczyć go nie będę i tak ciężko pracuje biedaczek. Dam mu chwilę wytchnienia to i może szybciej doczekam się Kantaswaamy :) )

Saif - którego pokochałam w Omkarze a później już poszło z górki

Simbhu - po swojej pamiętnej roli w Manmathan umościł sobie gniazdko w moim serduszku i mojej pamięci

Dhanush - za Yaardi Ne Mohini gdzie był bosko boski, no i jest głównym konkurentem Simbhu do tytułu NAJLEPSZEGO TAMILSKIEGO AKTORA MŁODEGO POKOLENIA - i też aby uszczęśliwić Magdę :)

Surya - bo jego zabraknąć nie może

Prabhas - a bo jak tu być kobietą i nie jęczeć za tym człowiekiem?

Vivek Oberoi - moja ostatnia wielka miłość :P

Jyothika - za wszystko, bo po prostu ją kocham :)

Jeszcze ktoś by mógł się tam znaleźć ale nie wiem, czy starczyłoby miejsca :)